کاهش نرخ فد در دنیای بازده بالا: فشار بر اوراق، عقب‌نشینی ین

خلاصه اجرایی

• بازده اوراق قرضه دولتی در جهان دوباره به بالاترین سطوح چند ساله رسیده است؛ بازارها انتظارات خود از یک چرخه انبساطی عمیق (کاهش های شدید نرخ بهره) را کاهش داده اند، بازده اوراق ۱۰ ساله امریکا بالای ۴٫۱۵ درصد قرار گرفته و این موضوع از دلار امریکا در برابر ارزهای با بازده پایین مثل ین ژاپن و فرانک سوییس حمایت می کند.
• شاخص های سهام در نزدیکی اوج های تاریخی متوقف شده اند؛ شاخص های تکنولوژی در حال حرکت افقی هستند و نوسان (volatility) همچنان پایین است؛ این تصویر بیشتر نشان دهنده فاز «تثبیت» است تا «ریسک گریزی» و به نفع معاملات کری (carry) مثل EURJPY و کراس های پوند است، در حالی که سقفی برای صعود EURUSD ایجاد می کند.
• فلزات گرانبها به رهبری نقره، که بالای ۶۰ دلار در هر اونس معامله می شود، روند صعودی خود را ادامه داده اند؛ این موضوع بازتاب تقاضا برای پوشش در برابر عدم قطعیت سیاستی و ارزش گذاری بالای سهام است؛ برای ارزهای وابسته به کامودیتی (commodity-linked FX) خبر خوبی است، اما تنها فشار منفی ملایمی بر دلار وارد می کند.

تم روز: یک روایت کلان واحد

رژیم غالب امروز چیزی است که می توان آن را «کاهش انقباضی» نامید؛ یعنی فدرال رزرو احتمالا یک کاهش ۲۵ واحد پایه ای دیگر در نرخ بهره انجام می دهد، اما رفتار بازده های بلندمدت و بازارهای اوراق جهانی بیشتر این پیام را می دهد که «دوران پول ارزان در حال پایان است نه شروع دوباره».

شاخص گسترده اوراق قرضه دولتی بلندمدت، بازدهی را که آخرین بار در اواخر دهه ۲۰۰۰ میلادی دیده شده بود، دوباره لمس کرده است، در حالی که اوراق ۱۰ و ۳۰ ساله خزانه داری امریکا بخش بزرگی از رالی پاییزی خود را پس گرفته اند. سرمایه گذاران هر چه بیشتر بر این ایده متمرکز می شوند که حتی اگر در سال ۲۰۲۶ کاهش های بیشتری رخ بدهد، این چرخه انبساطی «کم عمق تر و مناقشه برانگیزتر» خواهد بود و نگرانی های مالی (کسری بودجه) و تورم اصلی چسبنده بخش خدمات، اجازه کاهش های عمیق و پایدار نرخ بهره را نخواهد داد.

این بازقیمت گذاری در «قیمت پول» همه چیز دیگر را جهت می دهد. پرمیوم های سررسید (term premia) بالاتر و انتظار کاهش های کمتر، دوباره اوراق را به عنوان یک جایگزین معتبر در برابر سهام با ارزش گذاری بالا مطرح کرده است؛ مخصوصا در بازارهایی که بازده سود تقسیمی سهام، حالا زیر بازده اوراق دولتی قرار دارد. این وضعیت، محور بازار ارز را دوباره به سمت «کری و تفاوت نرخ بهره» برگردانده است، نه صرفا بتای ریسک. نتیجه، یک دنیای دو سرعته است: نرخ های بهره سیاستی در سررسیدهای کوتاه در حال حرکت ملایم رو به پایین اند، اما بازده های بلندمدت و نرخ های واقعی در حال افزایش اند؛ وضعیتی که به نفع ارزهایی است که پشتوانه «درآمدی معتبر» دارند و به ضرر ارزهای تامین مالی با بازده بسیار پایین مثل ین عمل می کند.

محرک های کلان که قیمت را جابه‌جا کردند

انتظارات کاهش فدرال رزرو در برابر بازقیمت گذاری انتهای منحنی

موتور اصلی، شکاف بین قطعیت تقریبا کامل بازار نسبت به کاهش نرخ امشب توسط فدرال رزرو و امتناع بازار از قیمت گذاری کاهش های بیشتر بعد از ۲۰۲۶ است. شاخص های ساختار سررسید نشان می دهند سرمایه گذاران برای نگه داشتن اوراق خزانه داری بلندمدت، جبران ریسک بیشتری طلب می کنند؛ زیرا نگرانی ها درباره تورم اصلی چسبنده، کسری بودجه بزرگ و عدم قطعیت درباره ترکیب آتی رهبری فدرال رزرو در حال افزایش است.

این موضوع، بازده اوراق بلندمدت جهانی را به سطوحی بازگردانده که آخرین بار حدود سال ۲۰۰۹ دیده شده بود، در حالی که در طرف سررسیدهای کوتاه، انتظارات حساس به سیاست فدرال رزرو تنها یک مسیر محدود از کاهش نرخ در سال آینده را نشان می دهند. اثر مستقیم این وضعیت، شیب گیری نزولی منحنی بازده امریکا به نفع سررسیدهای بلند (bear steepening)، حمایت ملایم از دلار در برابر ارزهای کم بازده، و ایجاد سقف بر روی گسترش نسبت های ارزش گذاری سهام بوده است که رالی امسال را تغذیه می کرد.

نقطه کلیدی برای رصد، نمودار نقطه ای جدید (dot plot)، برآورد نرخ تعادلی بلندمدت و نحوه ای است که جروم پاول مفهوم «کاهش های بیمه ای» را در برابر یک چرخه واقعی انبساطی تعریف می کند. نرخ تعادلی بالاتر یا نموداری با پراکندگی زیاد بین اعضا، تم محدود بودن فضای انبساط را تقویت می کند.

عادی سازی جهانی بازده ها: ECB، RBA، BoJ و عوامل مالی

خارج از امریکا، بازارها به این جمع بندی نزدیک می شوند که چرخه کاهش نرخ جهانی در سال گذشته، بیشتر یک استثنا بوده تا آغاز یک نظم جدید. در منطقه یورو، بازار پول تقریبا هیچ کاهش نرخ بیشتری را قیمت گذاری نمی کند و تمرکز سرمایه گذاران هر چه بیشتر بر افزایش عرضه اوراق دولتی و تاثیر برنامه های بزرگ هزینه ای در حوزه دفاعی است.

در استرالیا، بانک مرکزی به روشنی سیگنال داده است که اگر تورم چسبنده باقی بماند، حرکت بعدی می تواند افزایش نرخ باشد؛ همین امر بازده اوراق استرالیا را به صدر جدول بازده در میان اقتصادهای توسعه یافته رسانده است. ژاپن استثنا است: یک افزایش ۲۵ واحد پایه ای در هفته آینده تقریبا به طور کامل در قیمت ها لحاظ شده، اما به دلیل ریسک های رشد و مالی، بازار انتظار زیادی برای ادامه مسیر افزایش نرخ بعد از آن ندارد.

اثر ترکیبی این تحولات، افزایش همزمان پرمیوم سررسید از توکیو تا فرانکفورت بوده است؛ و این موضوع به نفع ارزهای با بازده بالا و ارزهای کامودیتی محور و به ضرر ارزهایی عمل کرده که به شکل ساختاری بازده بسیار پایینی دارند. برای تایید بیشتر این روند، داده های جدید ژاپن و استرالیا، و همچنین هرگونه اعلامیه مالی جدید در اروپا، باید از نزدیک رصد شوند.

ریزش ین و قیمت گذاری سناریوی «یک نوبت و تمام» برای BoJ

عادی سازی سیاست پولی در ژاپن را می بیند: روندی بسیار کم عمق و کند.

EURJPY در نمودار چهار ساعته به اوج های جدید بالای ۱۸۲ رسیده است؛ حرکتی که به طور واضح فراتر از گسترش ۱۲۷ درصد فیبوناچی اصلاح قبلی رفته است. نوسانگرهای مومنتوم در وضعیت کشیده (overbought) قرار دارند، اما هنوز نشانه ای از چرخش معنادار به پایین نشان نمی دهند و قیمت، با حاشیه امن بالای میانگین متحرک وزنی ۱۰۰ دوره ای باقی مانده است.

USDJPY نیز در حال آزمودن محدوده ۱۵۶–۱۵۷ است؛ جایی که نیروی کری و اختلاف بازدهی رو به گسترش، هر گونه تقاضای باقیمانده برای ین به عنوان «پناهگاه امن» را تحت الشعاع قرار داده است. مکانیسم ساده است: حتی اگر نرخ های ژاپن به ۰٫۷۵ درصد برسد، ین هنوز یکی از ارزان ترین ارزها برای تامین مالی در جهان خواهد بود، در حالی که سایر بانک های مرکزی از احتمال افزایش نرخ یا حداقل نگه داشتن نرخ ها در سطوح بالا به مدت طولانی صحبت می کنند.

کاتالیزور بعدی، جلسه بانک مرکزی ژاپن و راهنمایی آن درباره سرعت کوچک کردن ترازنامه و احتمال افزایش های بعدی نرخ است. اگر پیام این باشد که افزایش دسامبر «یک نوبت و تمام» است، ضعف بیشتر ین تایید می شود.

داده های تورمی چین و سیگنال های حمایت سیاستی

داده های کلان چین تصویر دوگانه ای ارائه داده است: تورم مصرف کننده (CPI) از کف های قبلی اندکی تقویت شده، اما قیمت های تولیدکننده (PPI) همچنان در محدوده رکود قیمتی (deflation) عمیق قرار دارند. این ترکیب نشان می دهد که تقاضای داخلی در حال تثبیت است، اما هنوز آن قدر قوی نشده که مازاد ظرفیت صنعتی را به طور کامل جذب کند.

سیاست گذاران در پاسخ، بر حمایت مالی و اعتباری فعال تر برای سال ۲۰۲۶ تاکید کرده اند؛ به ویژه در حوزه تقاضای داخلی و بخش های استراتژیک. معامله گران سهام این پیام را از طریق رالی قوی در سهام سازندگان املاک چین و اوراق بدهی مرتبط با آن ها بازی کرده اند؛ زیرا بازار انتظار دارد حمایت بیشتری برای تامین مالی مجدد و تکمیل پروژه ها ارائه شود.

برای بازارهای جهانی، کانال اصلی اثرگذاری از مسیر کامودیتی ها و احساس ریسک است. فلزات صنعتی و انرژی بیشتر در وضعیت تثبیت قرار گرفته اند تا جهش؛ این یعنی داده ها هنوز آن قدر قوی نیستند که روایت رشد جهانی را تغییر دهند، اما به اندازه کافی خوب هستند که از ریسک پذیری در آسیا حمایت کنند و ریسک نزولی را برای ارزهای وابسته به چین مثل AUD محدود نگه دارند. داده های آتی درباره اعتبار و فعالیت اقتصادی چین برای فهم این که آیا این بهبود موقتی است یا پایدار، اهمیت بالایی دارند.

شکست نقره و جستجوی پوشش های جایگزین

نقره به یک «نشانه» مهم برای روایت کلان تبدیل شده است. پس از شکستن سطح روانی ۶۰ دلار، این فلز روند صعودی خود را تا اوج های جدید ادامه داده است؛ کندل های روزانه روی باند بالایی بولینجر حرکت می کنند، مومنتوم در نوسانگر PPO به شدت مثبت است و شاخص های جریان پول، وضعیت اشباع خرید را نشان می دهند.

بر خلاف طلا که به شکل نزدیک تری به بازده واقعی و دلار گره خورده است، نقره همزمان به دو عامل واکنش نشان می دهد: انتظار برای تداوم سیاست های نسبتا انبساطی در سررسیدهای کوتاه و نگرانی درباره تنگی عرضه در مصارف صنعتی و انرژی های سبز. این نقش دوگانه – هم فلز پولی و هم فلز صنعتی – باعث شده است شکست صعودی نقره به عنوان سیگنالی دیده شود که سرمایه گذاران به دنبال پوشش هایی علیه «عدم قطعیت سیاستی» و «شوک های احتمالی رشد» هستند.

این حرکت به حفظ تقاضا برای سهام شرکت های معدنی فلزات گرانبها کمک کرده، از ارزهای وابسته به کامودیتی حمایت کرده و یک نقطه فشار دیگر برای سرمایه گذاران اوراق ایجاد کرده است که پرمیوم سررسید را رصد می کنند. محرک های بعدی، پیام امشب فدرال رزرو و داده های مربوط به موقعیت گیری (positioning) هستند؛ هر گونه غافلگیری انقباضی از سوی فد که بازده واقعی را به طور تند بالا ببرد، می تواند پس از یک رالی ممتد، زمینه یک اصلاح شدید در نقره را فراهم کند.

پیامدهای بین طبقات دارایی (با تمرکز روی FX)

ارزهای اصلی

عامل اصلی حرکتی دلار امروز، انتهای بلند منحنی نرخ بهره است، نه خود نرخ سیاستی. با شکستن بازده ۱۰ ساله امریکا از محدوده تثبیت قبلی، دلار پس از چند هفته افت، در حال تثبیت است؛ مخصوصا در برابر ارزهای تامین مالی با بازده پایین.

شاخص DXY یک کف بالاتر در حوالی ۹۸٫۸ نشان می دهد و در حال آزمودن مقاومت ۹۹٫۳ است. این تصویر از قدرت دلار در برابر ین و تا حدی فرانک سوییس حمایت می کند، اما لزوما به معنای یک روند صعودی گسترده برای دلار در برابر همه ارزها نیست؛ زیرا اشتهای ریسک هنوز سالم است و معاملات کری در ارزهای پرریسک (high-beta FX) همچنان جذاب هستند.

EURUSD در نمودار چهار ساعته در یک باند تنگ ۱٫۱۶۳۰–۱٫۱۶۷۰ گیر افتاده است؛ قیمت حول خوشه ای از سطوح فیبوناچی در نوسان است، مومنتوم صاف شده و شاخص های جریان پول در میانه محدوده خود قرار دارند. این وضعیت، مطابق بازاری است که منتظر پیام فدرال رزرو و بانک مرکزی اروپا است، نه بازاری که روی روند جهت دار بزرگ شرط بندی کند.

در مقابل، EURJPY همان طور که گفته شد، به شکل قاطع بالاتر شکسته و یکی از شفاف ترین نمودارها برای بازی روی تم «عادی سازی نرخ بهره در جهان بدون حضور جدی ژاپن» باقی مانده است.

GBPUSD توسط یک الگوی بازگشتی «failure swing» در نمودار روزانه حمایت می شود؛ این جفت ارز حوالی ۱٫۳۳ معامله می شود، مومنتوم هنوز مثبت است، اما نزدیک منطقه گسترش ۱۶۱ درصد فیبوناچی در حال کند شدن است. پوند از بازده نسبتا محکم اوراق بریتانیا و تصور این که بانک مرکزی انگلستان در کاهش نرخ ها کندتر خواهد بود، بهره می برد؛ اما هر نشانه ای از خستگی رشد داخلی می تواند به سرعت سقفی بر این صعود بگذارد.

در مجموع، جفت ارزهای کلیدی قابل رصد عبارت اند از: EURJPY و GBPUSD در سمت معاملات کری، و USDJPY و EURUSD در آستانه نتیجه نشست امشب فدرال رزرو. AUD، CAD و NZD همچنان به کامودیتی ها و ریسک جهانی گره خورده اند؛ و دلار استرالیا به طور خاص، حمایتی اضافی از سوی بانکی دارد که هنوز درباره ریسک های صعودی تورم صحبت می کند.

شاخص های اصلی سهام

شاخص های سهام، تم «کاهش انقباضی» را با مکث، نه بازگشت روند، تایید می کنند. شاخص های تکنولوژی امریکا مثل نزدک ۱۰۰ در یک محدوده افقی زیر اوج های اخیر در حال تثبیت هستند؛ باندهای بولینجر بعد از یک دوره فشردگی، شروع به باز شدن کرده اند و نوسانگرهای مومنتوم از سطوح بالا در حال چرخش به پایین اند. این چینش معمولا قبل از یک حرکت جهت دار رخ می دهد، اما هنوز نمی گوید جهت نهایی بالا خواهد بود یا پایین؛ پیام فدرال رزرو به احتمال زیاد این جهت را تعیین می کند.

نماینده های سهام جهانی خارج از امریکا، شامل ETFهای گسترده بین المللی، همچنان در حال حرکت تدریجی به بالا هستند و بالای اوج های تاریخی قبلی، تنها با اصلاحات ملایم معامله می شوند؛ جریان های ورودی به صندوق های بین المللی و صندوق های با گرایش ارزشی (value) از آن ها حمایت می کند. این واگرایی نشان می دهد بازده های بالاتر، در حال سقف گذاری بر نام هایی هستند که بیشترین حساسیت به نرخ بهره دارند (growth های بلندمدت)، اما هنوز یک «کاهش ریسک» گسترده را رقم نزده اند.

برای FX، معنایش این است که ارزهای حساس به ریسک مثل AUD، NOK و ارزهای بازارهای نوظهور همچنان حمایت می شوند، اما «بالشتک حمایتی» ناشی از صعود دائمی سهام، نازک تر از چند ماه گذشته است.

اوراق و درآمد ثابت

بازار اوراق پیام روشنی می دهد: بخش آسان چرخه کاهش نرخ ها تمام شده است. دینامیک غالب، شیب گیری نزولی منحنی بازده (bear steepening) است؛ یعنی بازده سررسیدهای بلند نسبت به سررسیدهای کوتاه تر، بیشتر بالا می روند؛ زیرا سرمایه گذاران برای نگه داشتن مدت (duration) در مواجهه با کسری بودجه و عدم قطعیت درباره مسیر تورم، پرمیوم بیشتری طلب می کنند.

شکستن بازده ۱۰ ساله امریکا از روند نزولی پنج ماهه و بازگشت شاخص های جهانی اوراق بلندمدت به اوج های شان در ۱۶ سال گذشته، این چرخش را برجسته می کند.

برای معامله گران ارز، این محیط از ساختارهای کری تامین شده از ارزهای کم بازده حمایت می کند، اما در سمت نگهداری اوراق محلی و ریسک مدت، دقت بیشتری می طلبد. کشورهای با بازده بالا که چارچوب ضد تورمی معتبر دارند، ممکن است همچنان سرمایه جذب کنند، اما «استاندارد لازم» برای فشرده شدن بیشتر اسپردها، بالاتر رفته است.

خود بازارهای تامین مالی (funding markets) نیز هنوز منظم اند؛ هیچ نشانه ای از تنش جدی در تامین مالی دلاری دیده نمی شود؛ موضوعی که رژیم فعلی را به وضوح در قلمرو «کاهش انقباضی» نگه می دارد، نه «وحشت ناشی از تنگ شدن نقدینگی».

طلا و کامودیتی ها

طلا در پس زمینه بازده های اسمی بالاتر، همچنان محکم مانده است؛ زیرا نرخ های واقعی در سررسیدهای کوتاه به خاطر کاهش مورد انتظار فدرال رزرو، محدود شده اند و در عین حال، تقاضا برای پوشش ریسک پرتفو با توجه به ارزش گذاری بالای سهام در مقایسه با اوراق، رو به رشد است. طلا مانند نقره «منفجر» نشده است، اما در عین بالا آمدن پایه دلار، حاضر نیست بشکند و پایین برود؛ این رفتار، نقش آن را به عنوان دارایی بیمه ای در دنیای عدم قطعیت سیاستی و سیاسی نشان می دهد.

شکست نقره، همان طور که گفته شد، لایه سفته بازانه تری به داستان اضافه می کند: معامله گران حاضرند برای پوششی با تقعر بالا (convexity) هزینه بیشتری بپردازند؛ پوشش هایی که هم از یک چرخه انبساطی مجدد و هم از هر جهش جدید در تقاضای صنعتی سود می برد.

نفت همچنان در محدوده رنج نوسان می کند؛ بازار بین روایت رشد ملایم جهانی (سناریوی فرود نرم) از یک طرف و مدیریت عرضه و ریسک ژئوپولیتیک از طرف دیگر، در حال وزن کردن است.

برای FX، مجموعه کامودیتی ها در مجموع تصویر ملایمی مثبت برای ارزهایی مثل CAD و NOK ایجاد می کند، اما هنوز آن قدر قوی نیست که به تنهایی یک روند بزرگ مستقل را رانندگی کند. اگر پیام امشب فدرال رزرو به عنوان «مساعد رشد» تعبیر شود و روایت های حمایتی از چین نیز تقویت گردد، موج بعدی صعود در کامودیتی ها می تواند دوباره «معامله بازگشت تورم» (reflation trade) را زنده کند.

سهام

در سطح تک سهم و بخش ها، شرکت های حوزه سفر و گردشگری در اروپا از سودآوری قوی و اعلام سود تقسیمی، بهره می برند؛ موضوعی که این ایده را تقویت می کند که برخی سیکلیکال ها می توانند حتی در محیط بازده های بالاتر هم عملکرد خوبی داشته باشند.

بانک ها و بیمه ها نیز از رشد بازده های بلندمدت منتفع می شوند؛ زیرا نرخ های تنزیل بالاتر و منحنی بازده شیب دارتر، افق درآمدی آن ها را بهتر می کند. در عوض، شرکت های رشد محور با نسبت های قیمتی بالا و نام های مرتبط با هوش مصنوعی با شرایط سخت گیرانه تری مواجه اند: حالا برای توجیه ارزش گذاری های موجود، نه تنها باید رشد فروش و درآمد بالا باشد، بلکه در شرایطی رقابت می کنند که اوراق، یک رقیب جدی برای جذب سرمایه هستند.

برای FX، این چرخش بخشی، به نفع بازارها و ارزهایی است که بخش های ارزشی و مالی قوی تری دارند، در برابر آن هایی که بیشتر به نام های رشد بلندمدت متکی اند.

کریپتو

جریان های ساختاری نیز در حال تغییرند: داده های درون زنجیره ای نشان می دهند سپرده های خرده در صرافی های بزرگ، به شکل محسوسی کاهش یافته، در حالی که ابزارهای نهادی مثل ETFهای نقدی بیت کوین سهم بیشتری از تقاضای جدید را جذب می کنند. این باعث می شود اثر جریان های سفته بازانه کوتاه مدت کمتر و وابستگی بیت کوین به بازده اوراق و انتظارات سیاستی بیشتر شود.

یک تفسیر انبساطی (داویش) از کاهش امشب فدرال رزرو که بازده واقعی را پایین تر بیاورد، می تواند جرقه شکست صعودی را بزند؛ در حالی که غافلگیری انقباضی (هاوکیش) که بازده های بلندمدت را بیشتر بالا ببرد، خطر شکست نزولی و کاهش اهرم (deleveraging) در سطح گسترده تر را افزایش می دهد.

نقشه ریسک فردا

تصمیم نرخ بهره فدرال رزرو، نمودار نقطه ای و کنفرانس خبری: پیامی که بر محدود بودن کاهش های بعدی و نگرانی درباره تورم یا ریسک های مالی تاکید کند، تم فعلی «کاهش انقباضی» را تقویت می کند؛ بازده های بلندمدت را بالا نگه می دارد، دلار را در برابر ین و فرانک تقویت می کند و بر سهام با نسبت های قیمتی بالا فشار می آورد. در سناریوی دیگر، لحن به طور غیرمنتظره ای انبساطی تر با نمودار نقطه ای پایین تر برای ۲۰۲۶، منحنی را bull-steepen (کاهش بازده های کوتاه، افت یا تثبیت بلندمدت)، دلار را به طور گسترده تضعیف، و طلا، نقره و ارزهای پرریسک را تقویت می کند.

تصمیم و کنفرانس بانک مرکزی کانادا: توقف محکم همراه با لحن محتاط نسبت به تورم، بازده های بالاتر در امریکای شمالی را تایید و دلار کانادا را به عنوان یک ارز کری نسبی تقویت می کند. هر اشاره ای به آمادگی برای کاهش دوباره نرخ در ۲۰۲۶، می تواند CAD را تضعیف و منحنی محلی را صاف کند؛ واکنش اولیه احتمالا در بازده اوراق ۲ و ۱۰ ساله کانادا و سپس در USDCAD دیده می شود.

سخنرانی های بانک های مرکزی بریتانیا و منطقه یورو: لحن انقباضی (هاوکیش) از سوی مقامات بانک انگلیس یا ECB، می تواند از پوند و یورو در برابر دلار و ین حمایت کند؛ در حالی که لحن انبساطی (داویش) با تاکید بر نگرانی های رشد، سقفی بر صعود اخیر GBPUSD و EURUSD می گذارد و فشار بیشتری بر سهام بانک های اروپایی می آورد.

داده های هزینه نیروی کار و تقاضا برای کار در امریکا در روزهای آتی: هزینه های نیروی کار و فرصت های شغلی قوی تر از انتظار، می توانند یادآوری کنند که فشار دستمزدی هنوز کاملا مهار نشده است؛ این وضعیت بازده های کوتاه مدت را بالا برده و به نفع دلار، مخصوصا در برابر ارزهای کم بازده، عمل می کند. اعداد نرم تر، اثر معکوس دارند و از EURUSD و ارزهای حساس به ریسک حمایت می کنند.

داده های نفت و موجودی ها: کاهش شدید موجودی نفت خام، می تواند منحنی های انرژی را شیب دارتر کرده و از ارزهای وابسته به نفت مثل CAD و NOK حمایت کند؛ در مقابل، افزایش غیرمنتظره موجودی ها، می تواند روایت «رشد ملایم اما کافی» را تقویت کرده، انتظارات تورمی را مهار و فشار بر بازده های بلندمدت را اندکی کاهش دهد.

جمع بندی

برای ۲۴ ساعت آینده، سناریوی پایه این است که فدرال رزرو یک کاهش مورد انتظار را اجرا کند، اما آن را با راهنمایی محتاطانه و یک برآورد نسبتاً بالای نرخ تعادلی بلندمدت همراه کند. چنین ترکیبی، بازده های بلندمدت را در سطوح بالا قرار می دهد، از دلار در برابر ارزهای تامین مالی حمایت می کند، معاملات کری مثل EURJPY و قدرت انتخابی در پوند و دلار استرالیا را تداوم می بخشد، در حالی که سهام را در فاز تثبیت و فلزات گرانبها را در وضعیت محکم نگه می دارد.

سناریوی جایگزین این است که نمودار نقطه ای یا لحن پاول، به شکل غیرمنتظره ای انبساطی تر باشد و بازار را قانع کند که یک چرخه انبساطی طولانی تر هنوز روی میز است. در این صورت، منحنی بازده به شکل bull-steepen واکنش نشان می دهد، دلار به طور گسترده تضعیف می شود، طلا و نقره رالی خود را ادامه می دهند و دارایی های ریسکی – از شاخص های تکنولوژی تا کریپتو – احتمالا به سمت بالا می شکنند؛ زیرا معامله گران حداقل برای مدتی، دوباره روایت «نرخ های پایین برای مدت طولانی» را در آغوش می گیرند.

برای دریافت به‌روزرسانی‌های لحظه‌ای و تحلیل‌های تخصصی بیشتر، وبینارها و گزارش‌های آتی آکادمی Errante را دنبال کنید.

• اشتراک‌گذاری